Που το πάω που το φέρνω, πάλι για την Κίνα θα σας πω...

Φάγαμε τη μαγειρίτσα μας και φέτος. Κάνανε όλοι σαν λιμασμένοι, εκτός από μένα που όλη τη βδομάδα έτρωγα κανονικά. Μα τι κακό κι αυτό που τους πιάνει όλους πασχαλιάτικα με τη νηστεία; Να κοιτάνε τα συστατικά από τα παστέλια ένα προς ένα μην τυχόν και πάρουν αμαρτία! Ε ναι λοιπόν, δεν ντρέπομαι καθόλου που το λέω, έτρωγα κανονικότατα και με τον νόμο. Η Έρη όμως το βιολί της. Αυτή και η Vanessa Mae. Επέμενε να τα τρώει όλα ορφανά. Προχτές ήπιαμε τον καφέ μας, και μετά μπήκαμε σε ένα φοβερό δίλημμα, νηστίσιμο Goody's ή νηστίσιμο κινέζικο;
Και ο κλήρος πέφτει στο κινέζικο, κι ο κλήρος πέφτει στο κινέζικο, που ήταν σαν σαν σαν χαμόσπιτο. Η Έρη το πρότεινε, γιατί είχε ωραίο φαγητό λέει. Και τι κατάλαβε, αφού μόνο ρύζι και λαχανικά μπορούσε να φάει. Εγώ πάντως πήρα ένα κοτόπουλο (ορφανό). Και σαν να κατάλαβε ο θεός την αμαρτία μου, μου έστειλε το πιάτο σερβιρισμένο με τον τρόπο που μισώ: παναρισμένο σαν λουκουμά. Αλλά ας τον καταπιούμε τον λουκουμά. Εξάλλου, πριν μερικά χρόνια, ο θεός εκτίμησε τη λαιμαργία μου, κι ενώ έτρωγα πεινιρλί Μ.Παρασκευή μου έφερε μια δουλειά στο διάβα μου σαν μάννα εξ ουρανού. Αλλά τέλοσπάντων, τώρα λέγαμε για τον λουκουμά. Και να ήταν μόνο αυτό; Οι τοίχοι, τα τραπέζια, οι καρέκλες, τα φαναράκια του μαγαζιού, ήταν όλα μια παρακμή. Και η σερβιτόρα το ίδιο, αλλά κυκλοφορούσε με έναν αέρα το-gucci-κιμονό-που-φοράς. Δεν την πολυκοιτούσαμε για να μην παρεξηγηθεί και πεταχτεί απ' το πουθενά ο Τσάκι Τσαν να καθαρίσει. Και ξαφνικά, μες στη μιζέρια που μας κατέκλυζε από παντού, φωνάζει με στόμφο κάποιος από το διπλανό τραπέζι: Συγνώμη, έχετε γουάι φάι??? Ε όχι ρε φίλε! Είπαμε, θυμίζει λίγο κινέζικο πιάτο, αλλά βολέψου με ένα τσοπ σούι τώρα και μπες στο facebook από το σπίτι σου.

Δεν λέω πάντως, ήταν ωραία η παρακμή. Γελάσαμε. Γιατί δηλαδή, καλύτερη ήταν η Αγγελική που βγήκε με τον Βασίλη σε γκουρμέ εστιατόριο; Ο σερβιτόρος φορούσε το Gucci-φράκο και την ώρα που η κοπέλα πήγε στην τουαλέτα, αυτός πλησίασε στο τραπέζι και είπε στον φίλο της: -Κύριε, θα θέλατε να σας φέρω ένα κουτάλι για να ξεκλέψετε λίγο από το γλυκό της κυρίας; (να διαβαστεί με ύφος Μαριάννα Βαρδινογιάννη). Έφαγαν λέει χταποδοουρές με σως από μελάνι σουπιάς και γλυκό με χαλβά, μαστίχα και αχλάδι, και άλλες τέτοιες εναλλακτικές γκουρμεδιές. Ξέρεις τώρα, μίνιμαλ πράγματα. Και δεν είχαν και τυχερό μπισκότο στο τέλος. Που το πας αυτό;
Ενώ εμείς πήραμε σοφές συμβουλές:


He who laughs at himself never runs out of things to laugh at.
28,13,32,12,34,39

Ο σούπερμαν φορούσε σταράκια

Αυτά λοιπόν είναι τα καινούργια μου σταράκια. Για να μην λέτε πάλι ότι δεν έβαλα φώτο.
Το φοράς και νομίζεις ότι ξαφνικά έγινες σούπερ ήρωας.
Μπέρτα δεν έχω ακόμα, αλλά μάλλον δεν μου είναι απαραίτητη. Η αποστολή της εβδομάδας είναι να σώσω τον κόσμο από την κακογουστιά.

Πήρα κι ένα τζιν. Γι' αυτό δεν έχω φώτο και να σας πω την αλήθεια εκεί στο μαγαζί δεν ήμουνα και σίγουρη. Να το πάρω, να μην το πάρω... Βέβαια μετά που το ξαναδοκίμασα στο σπίτι μου άρεσε πολύ. Και τώρα πια είμαι σίγουρη ότι δεν υπάρχει πουθενά, κανένα χειρότερο μέρος στον κόσμο για να κοιταχτείς με τα καινούργια σου ρούχα, από τον καθρέφτη στο δοκιμαστήριο. Σε βλέπεις από τόσο κοντά που παθαίνεις σοκ. Έχουν κι αυτό τον φωτισμό.. λες και το κάνουν επίτηδες, για να μοιάζεις ακόμα περισσότερο με τη δίδυμη αδερφή του Κουασιμόδου. Να σε βλέπουν τα παιδάκια και να τρώνε το φαΐ τους. Νομίζω ότι πρόκειται για μια παγκόσμια συνωμοσία, για να αγοράζουμε όλες ρούχα από το ίντερνετ. Λοιπόν, αν δεν μπορείτε να φτιάξετε τα δοκιμαστήριά σας όπως πρέπει, προτείνω να τα αφήστε τα στα σκοτάδια. Και αν σας ρωτήσει κανείς πείτε ότι σας κάηκε η λάμπα βρε αδερφέ και ψάχνετε πέντε Πόντιους για να την αλλάξετε.

Που λες το τζιν ήταν ωραίο. Δεν μου σακούλιαζε, ταίριαζε με τα σταράκια σούπερμαν και κυρίως δεν ήταν χαμηλομάσχαλο! Μισώ τις γυναίκες που ανεβάζουν το παντελόνι πάνω πάνω, να περάσει τον αφαλό, και τραβάνε, τραβάνε, να το πάνε όσο πάνω γίνεται. Και όταν με τα τραβήγματα έχουν καταφέρει το εφέ τουταγχαμών, δηλαδή να τυλιχτούν σαν μούμιες, βγαίνουν βόλτα λες και δεν τρέχει τίποτα. Δεν μου πέφτει λόγος δηλαδή, απλά λέω. Από την άλλη είναι και κάτι 18χρονα που έχουν το αντίθετο ακριβώς θέμα. Φοράνε το παντελόνι ως τα γόνατα και φαίνονται τα βρακιά τους φάτσα φόρα. Θα μου πεις, καλύτερος είναι ο Σούπερμαν που φοράει το βρακί πάνω από το παντελόνι; Όχι. Αλλά το προσπερνάμε γιατί έχει ωραία παπούτσια. Πάμε πάλι στο θέμα μας. Τα παιδάκια λοιπόν έχουν τα βρακιά τους σε κοινή θέα. Άσε που όταν απευθύνονται στον διπλανό τους δεν τον λένε Γιώργο, δεν τον λένε Κώστα, ούτε φίλο, αλλά man. Έλα ρε maaannnn. Ευτυχώς μιλάμε αμερικάνικα σ' αυτή τη χώρα και καταλαβαινόμαστε.Και θα μου πεις ξανά... Αμερικάνικα μιλάει και ο Σούπερμαν. Ναι, αλλά είπαμε: Αυτός έχει ωραία παπούτσια.

Ψιτ ψιτ! Κι εσείς που φοράτε ροζ με κόκκινο! Να ξέρετε. Αν θέλετε να τα πάμε καλά, κομμένος αυτός ο συνδυασμός! Ήταν και μια χτες που έψαχνε λέει ένα τοπάκι φουξ. Φούξια κυρά μου, φούξια λέγεται. Βάλε και ένα κόκκινο μπολερό από πάνω και εξαφανίσου από μπροστά μου.

Λοιπόν, με αφορμή τα σταράκια του superman, πάρτε και αυτό το τραγουδάκι. Καλημέρα σε όλους. Ναι, τώρα ξύπνησα. Υπάρχει πρόβλημα;;

Κάτι περίεργες χαρές

Καμιά φορά είναι τόσο αστείο να ακούς τους γονείς σου να μαλώνουν, που σκέφτεσαι να παντρευτείς απλά και μόνο για να αρχίσεις κι εσύ τους εποικοδομητικούς διαλόγους.
Ιστορίες για αρκούδες:
(Μαμά) - Ο κόσμος βάζει μέσα στο βάζο το κουτάλι, το τυλίγει γύρω γύρω και μετά το αλείφει στο ψωμί. Εσύ δεν φτάνει που χώνεις μέσα το μαχαίρι που είναι μες στα βούτυρα, μετά το αφήνεις να τρέχει μέχρι να το φτάσεις στο πιάτο σου. Ακόμα και τα αρκουδάκια στα κινούμενα σχέδια παίρνουν το βάζο, βάζουν μέσα τα χεράκια τους και τα γυρνάνε γύρω γύρω πριν τα βάλουν στο στόμα. Εσύ δεν ξέρεις να φας, τα έκανες όλα μαντάρα και μετά κάθεσαι και μας πρήζεις ότι οι πρόγονοί σου ήταν μαρκήσιοι ευγενείς.
(Μπαμπάς) - Εσύ βλάχα μεγάλωσες με τα αρνιά.
...Είπε και δάγκωσε το ψωμί. Η χαρά της λακωνικότητας.

Σήμερα πήγα αδιάβαστη στα ισπανικά. Και πάλι καλά που πρόλαβα να κάνω και ένα πασάλειμμα να λες. Όταν έφτασα σκεφτόμουνα να του πω ότι δεν έχω κάνει τις μισές ασκήσεις. Τελικά του είπα ότι έχω κάνει τις μισές ασκήσεις, ακουγόταν καλύτερο. Η χαρά της θετικής πλευράς των πραγμάτων. Την έχουμε εμείς στην παρέα. Ανέκαθεν όταν έχουμε να πούμε ένα δυσάρεστο νέο μεταξύ μας, το φέρνουμε ως εξής: έχω να σου πω ένα καλό και ένα κακό. Το κακό είναι φλεξ: Ότι κάηκε το σπίτι σου από τα πυροκλάνια του μικρού σου αδερφού, ότι κόπηκες στο μάθημα και τώρα πρέπει να βγεις για καφέ με τους δαπίτες, ότι σε έχει πιάσει κόψιμο και θέλεις επειγόντως 3 ιμόντιουμ, κοκ. Το καλό είναι φιξ: Ότι είμαστε φίλες. Η χαρά της αισιοδοξίας.

Αισιόδοξα νέα και για τη θεραπεία σοβαρών ασθενειών. Για τον καρκίνο, τη χοληστερίνη, το αλτσχάιμερ, το ζάχαρο, το τακαμούρι. Κι εσύ ο πάσχων που ήσουν έτοιμος, όρθιος, με το μπουφανάκι σου και τα κλειδιά στο χέρι να πας για φρεντουτσίνο να ξεσκάσεις, δυναμώνεις το βόλιουμ στην τιβί και προσηλώνεις το βλέμμα: Ευχάριστα νέα για τους καρδιοπαθείς. Γιαπωνέζοι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η παρουσία ενός νέου χρωμοσώματος επηρεάζει την ανάπτυξη των εμβρυονικών βλαστοκυττάρων... και κολοκύθια τούμπανα. Εσύ τεντώνεις τα αυτιά και περιμένεις να τελειώσει ο κλαπαρχίδας και να δεις αν το φάρμακο έχει κυκλοφορήσει ήδη. Αλλά πάντα καταλήγει να σου λέει ότι μέχρι στιγμής το φάρμακο έχει δοκιμαστεί μόνο σε ποντίκια. Εν καιρώ θα δοκιμαστεί και στον άνθρωπο. Η χαρά του Μίκυ Μάους. Δεν λέω, χαίρομαι πάρα πολύ που τα ποντίκια τα γιατρέψαμε όλα. Είμαστε η γενιά με τα υγιή ποντίκια και τους κατεστραμμένους ανθρώπους. Λοιπόν, την άλλη φορά μην περιμένεις να ακούσουμε όλο τον ακατανόητο συρφετό σου, πες εξαρχής Ευχάριστα νέα για τα καρδιοπαθή ποντίκια. Και γω ας πάω για τον καφέ μου.

Δεν υπάρχει το νησί!

-Ξύπνα γλυκιά μου, είναι ώρα να φύγουμε...

-Μμμμμμ…

-Αγάπη μου, θα σηκωθείς να ξεκινήσουμε σιγά σιγά;

-Μμμμμμ…

-Μούσχαρε σήκω να φύγουμε!

Σαν βγήκαμε στον πηγαιμό για τις Σπέτσες, ήταν μακρύς ο δρόμος, γεμάτος αυτοκίνητα, γεμάτος λόφους. Σταματήσαμε για καφέ στο Στορκ που είχε τέλεια θέα. Όταν ξαναμπήκαμε στο αμάξι άρχισε το ψιλόβροχο, η ανάβαση και οι στροφές. Στην κορυφή του βουνού που περάσαμε είδαμε μια άλλη καφετέρια, με ακόμα πιο τέλεια θέα, εν δυνάμει Στορκ 2. Από πάνω προσωπικό συννεφάκι α λα Δρακουμέλ, φιξαρισμένο κεραυνό και ομίχλη στο background. Και αυτό το όνομα stork, πολύ spooky μας έκανε, κάτι σαν Saw 1 και 2. Το γκούγκλαρα και ξενέρωσα όταν είδα ότι σημαίνει πελαργός. Μα ούτε καν κοράκι;

Πιο κάτω το gps έχασε το δρόμο του ή βαρέθηκε ή μάλλον δεν είχε ανανεώσει τον χάρτη του και μας έδειχνε να πετάμε παράλληλα από το δρόμο. Όταν πάλι προσγειωθήκαμε στο χάρτη λύσαξε να στρίψουμε δεξιά. Στρίψτε δεξιά σε 100 μέτρα, σε 50 μέτρα, σε 2 μέτρα, τώρα στρίψτε δεξιά, στρίψτε, στρίψτε, στρίψτε. Γαμώ τον ψηφιακό μίτο μου. Γιατί να στρίψω στα κατσάβραχα; Προσπεράσαμε δύο πατημένους σκαντζόχοιρους και το χωριό Κολιάκι. Μας προσπέρασε ένας πορσάκιας. Φτάσαμε στο Πόρτο Χέλι και πήραμε τον θαλάσσιο ταρίφα για να περάσουμε απέναντι. Ο ταρίφας έκανε μπουκοτάζ στον αντικαπνιστικό νόμο με ταμπελίτσα Thank you for not asking me not to smoke και έβγαζε καπνούς από τα ρουθούνια και τα αυτιά.

Φτάνουμε στο ξενοδοχείο και ο Λευτέρης, ο δεκαεπτάχρονος γελαστός Σπετσιώτης, μας βοηθάει να ανεβάσουμε τα πράγματα και μας δίνει οδηγίες για τα σαββατιάτικα χάπενιγκς στα άπειρα μπαρ του νησιού, που όπως σωστά φαντάζεστε δεν είναι ανοιχτά αρχές Απριλίου. Πάντως το ξενοδοχείο είναι σούπερ. Έχει τέλεια θέα, τέλειο κρεβάτι, τέλειο μπάνιο και μαλακές πετσέτες. Και παντόφλες. Οι αντρικές 3 νούμερα μικρότερες και οι γυναικείες τουλάχιστον δύο. Με τις φτέρνες απέξω πατάω πάνω στα πόδια του καλού μου για να περπατήσουμε μαζί και, για καλύτερη ισορροπία, βάζω και τα παγωμένα χέρια μου κάτω από τη μπλούζα του και τον αποτελειώνω σε 3 απλές κινήσεις.

Πηγαίνουμε βόλτα στην πόλη, σταματάμε και στο ψιλικατζίδικο. Η κυρά έχει την τηλεόραση στη διαπασών και ακούει ειδήσεις ενώ φτιάχνει τους χυμούς στο ψυγείο και κατεβάζει καντήλια μόνη της. Γαμώ το κέρατό σας να σας χέσω, ου να μου χαθείτε που τα φάγατε και τώρα ζητάτε τα ρέστα, μαλάκες, ξοφλημένοι! 

Ξεροβήχουμε.

-Ένα Prince μου δίνετε;

-Καλώς τον λεβέντη μου!

Φεύγουμε από το ψιλικατζίδικο γελώντας και κατεβαίνουμε προς το κέντρο. Περπατάμε στα στενάκια και ερωτεύομαι έναν μπεζουλί σκύλο με κοντά ποδαράκια και κόκκινο λουρί. Μπορεί και να τον έλεγαν Θανάση ή Τζακ ή Μπούμπουλη. Εγώ πάντως τον έβγαλα Φερέρο. Επειδή το νησί είναι μικρό τον συνάντησα και την επόμενη μέρα και τον χαιρέτησα.

Φάγαμε στην Εξέδρα, διάφορα θαλασσινά και πατάτες. Με τζατζίκι. Σκεφτήκαμε ότι αν φάμε και οι δύο μπορεί και να μην μας μυρίζει. Αφού αντέξαμε και τη σκορδαλιά τις προάλλες. Ψάχνουμε μετά να βρούμε τις καφετέριες που μας υποσχέθηκε ο Λευτέρης για να διαλέξουμε, αλλά συνειδητοποιούμε ότι είναι μόνο δύο. Κάναμε αμπεμπαμπλόμ και καθήσαμε στην πιο ιν, στην πιο στυλάτη, στην πιο τζαμάτη καφετέρια του νησιού, στο destino. Χωρούσαμε όλοι οι καλοί. Εμείς, παρέες από λυκειόπαιδα, ο παπάς της ενορίας και οι χτίστες από το δίπλα γιαπί.

Για να μην δούμε και τις Σπέτσες by night-τύφλα-να’χει-ο-Τσαλίκης και μας έρθει σοκ και δέος, πήραμε μπύρες και πατατάκια μεσογειακά για να καθήσουμε στο ξενοδοχείο και να ζουζουνιάσουμε. Εγώ ζουζούνιασα με τα πατατάκια και αυτός με το pc.

Ευτυχώς την Κυριακή είχε τέλεια μέρα κι έτσι νοικιάσαμε μηχανάκι και κάναμε τον γύρο του νησιού. Αράξαμε στην Ξυλοκέριζα και σε άλλες παραλίες και λιαστήκαμε. Αλλά το κλου της εν λόγω βόλτας ήταν η φωτογράφηση με τα πρόβατα. Μπεεεε. Στην πόλη φάγαμε στον Ταρσανά, ήταν όλα τέλεια εκτός από κάτι ξινούς, ψωνισμένους φοιτητές ιατρικής στο δίπλα τραπέζι, που μιλούσαν με ένα ύφος ακριβώς σαν να έχουν κάτω από τη μύτη τους προσωπικό κουβαδάκι με σκατά.

Για να καλύψουμε το ελάχιστο κενό που είχε απομείνει στην κοιλίτσα μας, φάγαμε βάφλες στον Ρούσσο και αποφασίσαμε να ξαναπεράσουμε μια μαγική βραδιά στο ξενοδοχείο παρέα με τη μπύρα μας. Ο περιπτεράς μας έδωσε τη σακουλίτσα με την πραμάτεια και, πριν μας καληνυχτίσει, μας διηγήθηκε τα Ορλωφικά και τον θάνατο της Μπουμπουλίνας από αδέσποτο βόλι στην αυλή της, μάλλον από τον συμπέθερό της. Μας τα είπε έτσι, χωρίς λόγο, γιατί είχε νταλκά και ήθελε κάπου να τον πει ο άνθρωπος.

Επηρεασμένοι από τα ντέρτια του περιπτερά, πήγαμε την άλλη μέρα να επισκεφτούμε το σπίτι της Μπουμπουλίνας, ακούσαμε για τη ναυπήγηση του Αγαμέμνονα και είδαμε τον πίνακα του Von Hess, αναπολώντας το πενηντάρικο και τη δραχμούλα μας. Πήγαμε και για τα αναμνηστικά μας δώρα. Σε λίγο φεύγαμε. Με τις βαλίτσες στο χέρι μου λες ότι «δεν υπάρχει το νησί». Κι όμως υπάρχει! Να και το ντοκουμέντο μας: 

Τι σχέση έχουν ένας ασφαλιστής, ένας Αλβανός και ο μπακαλιάρος

Πολλή δουλειά και σούρσιμο αυτή την εβδομάδα, τρελό κλάμπιγκ δεν έκανα, και την 25η παρέλαση δεν είδα, γιατί πάλι ασχολιόμουν με τους επιβατούληδες... Έφαγα τουλάχιστον τον μπακαλιάρο σκορδαλιά και μετά βγήκαμε ρομαντικό ραντεβού, εγώ, αυτός και η σκορδίλα. Ευτυχώς είχαμε φάει και οι δύο και έτσι κάναμε ότι δεν το προσέξαμε. Επειδή μας έχει πιάσει μια μανία για μπούκωμα, πήγαμε πάλι για φαγητό, και σαν να μην έφτανε η μπόχα μου, παρήγγειλα μακαρόνια με σκόρδο και μανιτάρια για έξτρα ευωδιά. Ήπια στο τέλος ένα λιμοντσέλο για να καλύψω ό,τι μπορούσα και μετά προσπαθούσα να μην πολυανοίγω το στόμα μου, εκτός αν έπρεπε να πούμε κάτι σοβαρό. Από τις σοβαρότερες συζητήσεις που είχαμε ήταν για τα πόδια του προβάτου, αν έχουν οπλές ή αν είναι ας πούμε σαν του σκύλου κι έχουν δαχτυλάκια με νυχάκια. Μετά τον έπεισα ότι είναι πιο ρομαντικό να μιλάμε με τα μάτια.

Εκτός από τα σκορδομπουκώματα σε ιταλικά, τσέχικα και σουβλατζίδικα, παρακολούθησα και ενημερωτικές εκπομπές στην τηλεόραση, όπως ας πούμε το Για λογαριασμό σας. Επειδή δεν το πρόλαβα από τους τίτλους έναρξης, νόμιζα ότι είναι τα παρατράγουδα που άλλαξαν παρουσιαστή. Παρακολούθησα με έντονο ενδιαφέρον τη θλιβερή ιστορία του Πέτρου, που χρωστάει 250.000 ευρώ (δεν θυμάμαι ακριβώς τα μηδενικά), γιατί αγόραζε ηχοσυστήματα και στερεοφωνικά. Όσο ο Νίκος Σαμοίλης προσπαθεί να μετρήσει τα μηδενικά και να τον ξεστραβώσει, ο Πέτρος βάζει στη διαπασών Πλούταρχο στο γαμαύτι της Sony και ρίχνει ζεμπεκιές, αναφωνώντας σιγά το χρέος! Μάλιστα, αφήνει τη συνταξιούχο γυναίκα του να ακούσει τις σοφές λύσεις του ασφαλιστή και να δουλέψει τα επόμενα 20 χρόνια σαν σκλάβος για να ξεπληρώσει το γαμαύτι, το οποίο δεν διανοείται καν να πουλήσει, γιατί θέλει να χορεύει και να τραγουδάει σε dolby surround.

Μετά από αυτή την εμπειρία είδα και τις Οικογενειακές Ιστορίες (τα ήθελε ο απαυτός μου). Άλλο σοβαρό δράμα εκεί. Η κοπελιά ερωτεύτηκε τον τέλειο άντρα, τον άντρα το σωστό. Ήταν ψηλός, είχε δουλειά, είχε τις χάρες όλες. Αλλά ήταν Αλβανός. Οι γονείς της απαρνήθηκαν τον γαμπρό και τους συμπέθερους από τα Τίρανα και την έδιωξαν από το σπίτι. Αφού αυτόν ήθελε η γυναίκα, πώς θα γίνει τώρα, κουμάντο θα της κάνεις ποιον θα πάρει; Μα τι ρατσιστές που είμαστε όμως ώρες ώρες! Θυμήθηκα και ένα ζευγάρι, φίλους των γονιών μου: -Αντώνη, που είσαι, χτύπησα έναν άνθρωπο με το αμάξι! -Τι λες παιδί μου, πωπω τι πάθαμε, είναι καλά ο άνθρωπος, χτύπησε πολύ; Πωπωπω τι έκανες, δεν το πιστεύω πώς το έκανες αυτό γαμώ το κέρατό μου, τι θα κάνουμε τώρα!! -Καλά ρε Αντώνη μην κάνεις έτσι, Αλβανός είναι. 

Πήγα να ψωνίσω και δώρα σήμερα, αυτή την εβδομάδα είχε γενέθλια ο Γιάννης, η Νάντια, η Μαρία και η Πόπη. Της Πόπης από γενέθλια τον Μάρτη πα' να πει. Τα κριάρια με περιτριγυρίζουν. Και δεν σας λέω ψέματα: Αφού φαντάσου και στο δρόμο, κατεβαίνοντας από το βουνό, συνάντησα κι ένα κοπάδι πρόβατα που διέσχιζε το δρόμο (και μετά νομίζω ότι μένω στην Αθήνα), τα οποία μου περικύκλωσαν το Μίκρα από παντού κι έμεινα εκεί, ανάμεσα στην προβατίλα, μόνη και αβοήθητη. Έσκυψα και κοίταξα τα πόδια τους και το επιβεβαίωσα. Οπλές έχουν τα πρόβατα!!

 

7 πράγματα που δεν ξέρετε για μένα

1. Στην προηγούμενη δουλειά μου, για να αποφύγω τον εξηντάχρονο-πέφτουλα εργοδότη μου, φόρεσα μια βέρα και για δύο χρόνια προσποιούμουν ότι είμαι αρραβωνιασμένη με κάποιον "Νίκο Παγκράτη" που δεν υπάρχει. Κάθε φορά που ο παππούς μας έκανε πρόταση να πάμε για φαγητό για να τον γνωρίσει, του έλεγα ότι ο Νίκος είναι βαρύ πεπόνι και δεν ψήνεται για τέτοια. Παίζουμε κανά προ στο σπίτι τα βράδια. Μα τι παιδί είναι τελοσπάντων αυτό;! Ένας 24χρονος τότε Κερκυραίος, ψηλός και μελαχροινός, φοιτητής στο τμήμα μουσικών σπουδών. Είχε μια μικρότερη αδερφή, ο μπαμπάς του ήταν σεφ σε ένα εστιατόριο και η μαμά του δεν δούλευε. Έμεναν ευτυχισμένοι στον δεύτερο όροφο μιας βενετσιάνικης πολυκατοικίας στο Καμπιέλο. Είχε πάει ήδη φαντάρος. Την πρώτη φορά που ρωτήθηκα. Γιατί την δεύτερη το ξέχασα και του έδωσα αναβολή. Ζήσαμε δύο χρόνια ευτυχισμένα... αλλά όταν έφυγα από τη δουλειά αναγκάστηκα να του δώσω πόδι.


2. Γνώρισα τον πρώτο μου έρωτα στη Ιταλία. Είχε μυωπία 9 και 9.30 αντίστοιχα.

3.Ένα καλοκαίρι με την Πένυ πήγαμε να παρακολουθήσουμε κάποιον πρώην της που μας φαινόταν ύποπτος. Έμενε σε ένα συγκρότημα πολυκατοικιών στο ισόγειο, και πήγαμε κατά τις 2 τη νύχτα όπου δεν υπήρχε ψυχή. Μπήκαμε στο Μίκρα, σβήσαμε τα φώτα για μεγαλύτερη διακριτικότητα, και περάσαμε σιγά σιγά από τον πεζόδρομο έξω από το σπίτι του. Την ώρα που είχαμε προσηλωθεί στο έργο μας και κοιτούσαμε προς τη βεράντα του, μας μπαγλάρωσε η αστυνομία με τις σειρήνες στο τέρμα, ακριβώς έξω από την πόρτα του. Η ρόμπα σε όλο της το μεγαλείο.

4.Όταν σπούδαζα στην Κέρκυρα, δούλεψα λίγο καιρό σερβιτόρα σε ένα μπαράκι. Έπιασα δουλειά εκεί μαζί με τη Δανάη. Για πλάκα, είπαμε στον dj ότι είμαστε αδερφές. Από τότε, σε όποιον μας σύστηνε στο μαγαζί δεν είχαμε ονόματα: Ήμασταν "η αδερφή της". Από δω η Γεωργία και η αδερφή της. Από δω η Δανάη και η αδερφή της. Όπως ξέρετε είναι μικρή η κοινωνία στα νησιά. Μέσα σε λίγους μήνες όλη η Κέρκυρα ήξερε ότι είμαστε αδερφές και δεν μπορούσαμε να το αρνηθούμε. Με στοιχειώνει ακόμα η αδερφή μου. Κάθε φορά που πηγαίνω για διακοπές και βλέπω κανέναν γνωστό, πάντα θα ρωτήσει πώς έχει η υγεία της αδερφής μου και θα πρέπει να της μεταφέρω τα χαιρετίσματα.

5.Έχω μια κούτα Νουνού με παιχνιδάκια από τα αυγά Κίντερ.

6.Όταν ήμουνα 5 χρονών έπαιξα στο πιάνο και τραγούδησα τα βατραχάκια στη βροχή σε μια συναυλία του Ωδείου, με το καλό μου φόρεμα και έναν φιόγκο στο κεφάλι.

7.Το 2004 ήμουνα για εξάμηνο στη Γαλλία και σε ένα παρτάκι που κάναμε στο σπίτι βάλαμε το τραγούδι του Euro 2004 που ήταν τότε στα φόρτε, και βάλαμε τους Γάλλους καλεσμένους να χορέψουν και να κουνηθούν μαζί μας. Στο σημείο που ο εκφωνητής παραληρεί και φωνάζει "σκίζουν τους Γάλλους σας σαρδέλες" έπρεπε να χτυπάμε όλοι μαζί παλαμάκια και να κάνουμε έναν κύκλο γύρω από τον εαυτό μας.

Κωνσταντίνε τρως! Και ψεύδεσαι και τρως!!

Σας είχα πει ότι θα ντυθώ Κινέζα. Για να κάνουμε ζευγάρι, αποφασίσαμε (μόνη μου) να ντυθεί και ο Κωνσταντίνος γκέισα. Αρχικά έφερνε αντιρρήσεις στο να φορέσει το κιμονό -μα γιατί άραγε;- κι έτσι χτες που θα ντυνόμασταν έκατσε στη δουλειά από τις 9 το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ, με τη δικαιολογία ότι πνίγεται κ δεν προλαβαίνει. Αυτό που κατάφερε είναι να ντυθεί γκέισα ψόφιος από την υπερωρία.
Είχαμε δύο κιμονό, ένα εμπριμέ και ένα κόκκινο. Λιγουρευόμουν το εμπριμέ για μένα, αλλά είπαμε να το φορέσει αυτός, γιατί ήταν λίγο πιο φαρδύ κι έτσι συμβιβάστηκα με το κόκκινο. Παρότι ελληνικής κατασκευής, ήταν για διαστάσεις κανονικής Κινέζας, νούμερο large και στην περιφέρεια μου κόλλησε και δεν πήγαινε ούτε πάνω ούτε κάτω. Το άφησα εκεί στουμπωμένο και προσευχόμουν να μην με πιάσει κατούρημα και πρέπει να το σηκώσω. Το άλλο, του Κωνσταντίνου κούμπωνε σταυρωτά, οπότε είχε πολύ περιθώριο. Ούτως ή άλλως θα του έκανε, γιατί τον είχα βάλει σε αυστηρή δίαιτα όλο το μήνα. Για ολοκληρωμένη εικόνα, έπρεπε να φορέσει και μια κόκκινη ζώνη-κορσέ με τον φιόγκο της γκέισας. Όταν πήγαμε σπίτι του για να τον ντύσουμε ανακαλύψαμε ότι η ζώνη είναι κι αυτή για κανονική Κινέζα και δεν του κουμπώνει!

-Κωνσταντίνε έφαγες!! 
-Όχι....
-Κωνσταντίνε... έφαγες και άσε τη συζήτηση...! 
-Σου λέω πως κάνω δίαιτα!
-Κωνσταντίνε τρως! Και ψεύδεσαι και τρως!!




Κάναμε την πατέντα μας, του βάλαμε μια παραμάνα, τη δέσαμε και με ένα σκοινάκι γύρω γύρω, μια χαρά του έστρωσε. Φόρεσε και μια περούκα υπερπαραγωγή, πέντε κιλά πράγμα. Με κότσο, χτενάκια, ξυλάκια, ροζ λουλούδια, τα πάντα. Τα βλέπεις βρε αχάριστε τι περούκα σου πήραμε. -Ναι βέβαια βλέπω, δεν μπορούσατε να πάρετε καμιά διακριτική, φτηνιάρα! Ε ρε τι τραβάω ο άνθρωπος με την τρελλή!. Εγώ είχα το κανονικό μου μαλλί, αλλά στον Γιάννη είπα ψέματα ότι είναι περούκα και το πίστεψε. Το μακιγιάζ έγινε με αλεύρωμα και κόκκινο κραγιόν για το χειλάκι. Ο Κωνσταντίνος ο ξενέρωτος με το κιμονό και την περούκα μουρμούριζε ότι δεν θέλει ΚΑΙ βάψιμο, αλλά τον πάστωσα μέικ απ με επικάλυψη φαριν απ, πριν προλάβει να πει γκέισα. Εννοείται ότι έκλεψε την παράσταση και εμένα δεν μου έδωσε σημασία κανείς. Ούτε στην Πόπη με τον Γιάννη που ήταν μωρά. Ήμασταν αόρατοι.
Δεν το ξενυχτήσαμε, γιατί ο Κωνσταντίνος ταξίδευε για Μόναχο σήμερα. Ξέχασα να του αφήσω κανένα ντεμακιγιάζ στο σπίτι και το πρωί πήγε για τσεκίν με μάτι Κινέζας. Δεν μπορούσε να το βγάλει με τίποτα λέει! Μα τι στριμμένο άντερο, όλο γκρίνια!
Σήμερα έχουμε πάρτιιιιιιιι. Θα σας πω τα νεότερα!