Όλα τα airbus οδηγούν στη Ρώμη. Εντάξει.. όχι και όοοολα!

Μετά από μέρες μιζέριας, σήμερα επιτέλους ξύπνησα με χαμόγελο. Μάλλον επειδή πλησιάζει η εκδρομή στη Ρώμη την άλλη βδομάδα. Εκεί στη χώρα του καφέ να δεις καπουτσίνο που θα πιει ο Κωνσταντίνος!! Και μιας και διανύουμε δύσκολες μέρες, σκεφτόμαστε να κουβαλήσουμε πίσω και ένα τσουβάλι εσπρέσο για την καπουτσινιέρα (δεν μπορούσα να μην την αναφέρω και σήμερα, θα έσκαγα). 

Δεν σας λέω πολλά, γιατί ετοιμάζομαι να πάω στη δουλειά. Ποιος ξέρει τι θα ακούσουμε και σήμερα...Κανέναν νέο διάλογο, καμιά νέα εμπειρία όπως αυτές οι προχθεσινές της Πόπης...

... Με τον παππού που έκανε μαλ**ία και ζητούσε και τα ρέστα...

Έβαλα το όνομα και το επίθετο και τα ρέστα, μετά συμπλήρωσα τα στοιχεία της κάρτας και τα ρέστα, με πήγε στο βήμα 3 και τα ρέστα, ε και μετά μου κόλλησε ο υπολογιστής και το ξαναπάτησα. Και τα ρέστα. Τι να κάνω τώρα που έχω δύο κρατήσεις;;

 ...Με τον τύπο που δεν ήξερε τι θα πει διακριτικότητα...

-Μου δίνετε παρακαλώ τον αριθμό εισιτηρίου;

-Εεε μισό λεπτό....[ρε συ αυτή εδώ μου ζητάει αριθμό εισιτηρίου!.... -πες της ότι είσαι στο νοσοκομείο και δεν τον έχεις] ...Ναι με ακούτε; Είμαι στο νοσοκομείο και δεν τον έχω.

-Με συγχωρείτε, αλλά δεν γίνεται καμία αλλαγή χωρίς τον αριθμό.

-[δεν αλλάζει μου λέει χωρίς αριθμό!... -καλά κάτσε να ανοίξω τα email!!!]

 ...Με τον Αμερικάνο που ήθελε ακύρωση λόγω ασθενείας...

"I would like to cancel my flight from Kalamari to Thessaloniki for health reasons."

Καλαμάρι: Γιατί εκτός από καλό λάδι, ξέρουμε και από καλό θαλασσινό.

Για όλους αυτούς τους διαλόγους αγαπάμε τους επιβάτες. Εννοείται ότι μέχρι να φτάσουμε στη Ρώμη θα κοιτάζουμε πάλι τις φάτσες των διπλανών μας και θα στοιχηματίζουμε σε ποιους έχει μιλήσει ο καθένας. Θα είμαστε δύο άγνωστοι, όμως θα τους έχουμε ξεπαστρέψει την πιστωτική κάρτα με θανατηφόρους ναύλους, θα τους έχουμε κάνει το αίτημα για να κουβαλήσουν το βρωμόγατό τους κάτω από το κάθισμα και να νιαουρίζει μέχρι να φτάσουμε στο Fiumicino, ή θα τους ενημερώσαμε για τις διαστάσεις της χειραποσκευής και αυτοί θα μας γράψανε στα παπ**ια τους και θα φέρανε όλη τους την προίκα και κεφτεδάκια για το δρόμο. Θα πάρουμε το Blue για συντροφιά και θα το διαβάσουμε για χιλιοστή φορά δίπλα στη Fontana, στα σκαλιά την Piazza di Spagna, και στην τουαλέτα του Holiday Inn. Μπορεί να βγάλουμε και φωτογραφίες κρατώντας το μπροστά στο Κολοσσαίο, όπως η Αμελί με τον νάνο. 

Δέχομαι παραγγελίες για χρωματιστά μακαρόνια, κεφάλια παρμεζάνα, νέες ποικιλίες εσπρέσο και ό,τι άλλο σας έρθει.. ;)

Βγάλε το γράσο από το αυτί!

Σηκώνομαι να πάω για καφέ στον Κώστα πιο κάτω. Επειδή ξέρω ότι είναι άχρηστος, φτιάχνω και τον καφέ μου για να τον πάρω μαζί. Η μαμά στην κουζίνα και με κοιτάζει.
Μαμά πάω στον Κώστα θα πάρω και τον φρέντο μαζί.
Τι λες παιδί μου, στο ξένο σπίτι;
Ναι ρε μάνα, σιγά μην παρεξηγηθεί κιόλας!
Και που θα τον αφήσεις;
Στο τραπεζάκι.
Τον σκύλο;
Ποιον σκύλο χριστιανή μου;


Συμπέρασμα 1ο: Πώς ξεχωρίζουμε τον Freddy από τον φρέντο;
Αν δεν προσέξουμε την διαφορετική κατάληξη, κοιτάζουμε αν έχει ουρά και τέσσερα πόδια ή αν έχει αφρόγαλα.

Πάω προς την πόρτα, μαζί με τον καφέ μου (και το αφρόγαλα). Πατέρας με εγχειρισμένο μάτι ξαπλωμένος στον καναπέ.
Γεωργία φέρε μου το ipod πάνω από το τραπέζι!
(Καλά πότε πήρε ipod αυτός;!)
Πάω ξανά προς την κουζίνα και βλέπω το eye-pad για τους εγχειρισμένους.
Μάλιστα!

Συμπέρασμα 2ο: Αν εξηντάχρονος περιγράφει νέες τεχνολογίες, πες του να επαναλάβει την ερώτηση. Σίγουρα κάτι δεν θα άκουσες καλά!!

Απολυθούμε ή όχι, τον καπουτσίνο μας θα τον πιούμε!

Πρώτη του μηνός σήμερα. Ο Κωνσταντίνος ξεκίνησε να μεταφέρει στο καινούργιο σπίτι τα άκρως απαραίτητα πράγματα: Εξηνταπέντε πουκάμισα, δύο κεριά, κάτι μίνιμαλ ζάρια και την καπουτσινιέρα. Η τελευταία ήταν ακόμα κλεισμένη στο κουτί της και την είχε στολίσει όπως μπαίνεις. Καθήσαμε στον καναπέ και εστιάσαμε στο πακεταρισμένο έκθεμα. "Δεν την άνοιξα, γιατί τώρα που την ξαναβλέπω, μου φαίνεται μικρή. Θα πάω να πάρω μια μεγαλύτερη. Έτσι κι αλλιώς εγώ σε αυτό το σπίτι μόνο καπουτσίνο θα σερβίρω, τουλάχιστον να τον φτιάχνω καλά". Σήμερα θα μετέφερε και τα υπόλοιπα εκατό πουκάμισα, ίσως άλλαξε και τη μηχανή. Θα πήγαινα ευχαρίστως για έναν καπουτσίνο, σκέφτομαι όμως ότι μπορεί να μου ανοίξει την πόρτα μόνο με το πουκάμισο και να πιούμε τον καπουτσίνο στη χούφτα.

Το ξέρω ότι έχω λυσάξει με την καπουτσινιέρα, αλλά δεν έχω κάτι πιο ευχάριστο να πω. Άραγε να φτιάχνει καλό καπουτσίνο-της-παρηγοριάς; Όλο το βράδυ δεν έκλεισα μάτι. Στη δουλειά απέλυσαν άτομα και από χτες επικρατεί πανικός. Το βράδυ θα μαζευτούμε για συμπαράσταση, δεν ξέρω αν θα παρηγορήσουμε εμείς αυτούς που φεύγουν ή εκείνοι εμάς που μένουμε, ούτε ξέρω κι εμείς για πόσο ακόμα μένουμε. Προς το παρόν χαμογελάμε και οργανώνουμε το επόμενο shopping therapy, για να μας περάσουν όλα!! Δεν θέλω κλάματα και αηδίες, άντε τώρα!!!!

The Blower's Daughter

Αυτό είναι από τα αγαπημένα μου τραγούδια. Πολύ ερωτικό..
 


..And so it is
Just like you said it should be
We'll both forget the breeze
Most of the time
And so it is
The colder water
The blower's daughter...
The blower's daughter??????????????????

Κάτσε ρε φίλε, μισό λεπτό, τί είναι αυτή η blower's daughter;


Η κόρη του ανεμιστήρα;; Η κόρη του φυσητήρα;
Εγώ πάντως όταν γκουγκλάρισα το blower μου έβγαλε κάτι τέτοιο:

Μπααααα!
 Αποκλείεται!! Μα τι κόρη μπορεί να βγάλει αυτό το πράγμα;;;;
Τι διάολο με ρομπότ ερωτεύτηκε;

Μετά από μια πιο εξονυχιστική έρευνα, διάβασα ότι ο τύπος ήταν ερωτευμένος με την κόρη της δασκάλας που του έκανε μαθήματα κλαρινέτου. Έτσι εξηγείται λοιπόν.. φυσούσε η δασκάλα το κλαρίνο, κι αυτός κοίταζε την κόρη και του γινότανε κλαρίνο!

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας, μια ευγενική χορηγία από τον Αστακούλη! ;)

Καλημέρα σε όλους!

Μηχανή του καφέ. E non e un piccolo particolare.

Την προηγούμενη βδομάδα ξεκίνησα τις βάρδιες στη δουλειά. Σήμερα ας πούμε δούλευα 7 το πρωί. Πολύ βάρβαρο. Εννοείται ότι στην εν λόγω βάρδια, μέχρι τις 9 τουλάχιστον βαράς μύγες. Πρέπει ο άλλος να είναι πολύ καμμένος για να ξυπνήσει από το χάραμα και να πάρει τηλέφωνο για εισιτήριο, εκτός αν έβλεπε στον ύπνο του γλάρους και ταξίδια. Ή αν το βράδυ ήπιε ξίδια. Όπως ο σημερινός ας πούμε:
 -Να κάνουμε μια κράτηση από Αλεξανδρούπολη-Αθήνα για άυριο το απόγευμα;
-Ναι, η πτήση είναι στις 19.40, θα πρέπει να εκδόσετε το εισιτήριο αύριο μέχρι τις 18.00.
-Μάλιστα, από που μπορώ να κάνω την έκδοση; Μπορώ ας πούμε εδώ στο σούπερ μάρκετ?!!

Σκλαβενίτης. Τόσο φθηνά όσο πουθενά.

Ο Κωνσταντίνος βρήκε σπίτι και ξεκινάει σιγά σιγά τη μετακόμιση.Ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε τη λίστα με το τι πρέπει να πάρει. Εγώ σκεφτόμουνα πράγματα όπως κρεββάτι, τραπέζι, καρέκλες, ποτήρια, πιάτα, ποτήρια, και άλλα τέτοια παρόμοια. Μετά προχώρησα σε καθρέφτη, απλώστρα, φωτιστικά. Ο Κωνσταντίνος ξεκίνησε από τα είδη πρώτης ανάγκης, δηλαδή την καπουτσινιέρα. Μετά, σαν δεύτερο απαραίτητο-χωρίς-εσένα-δεν-ζω, έβαλε το βαζάκι για τη ζάχαρη. Ότι ας πούμε θα φτιάχνει τον καπουτσίνο και θα τον πίνει στην χούφτα, καθήμενος στο παρκέ, κανένα πρόβλημα. Ήθελα να ξερα, μου λέει, που τα σκέφτηκες όλα αυτά τα πράγματα για το σπίτι και με άγχωσες.

Εγώ φταίω, ή αυτός που σκέφτηκε πρώτα πρώτα την καπουτσινιέρα!

Θυμήθηκα και τον πατέρα μου τις προάλλες στο Mall. Πήγαμε να αλλάξουμε σύνδεση γιατί η Vodafone μας έπιανε τον κώλο (αχ ήταν ωραία). Μια ώρα καθήσαμε εκεί στον Γερμανό, ήταν και αποπνικτικά. Ο πατέρας μου έπιασε ψιλή κουβεντούλα με όλους τους υπαλλήλους, και οι καημένοι φυσούσαν και ξεφυσούσαν, τους λυπήθηκε η ψυχή μου. Σε κανα δύωρο, φεύγοντας (επιτέλους), βροντοφωνάζει περιχαρής: Μια χαρά... Γιατί δηλαδή, και 50 ευρώ το μήνα να κερδίζουμε, τους τα χρωστούσαμε; Εγώ μ' αυτά τα λεφτά θα πάρω κάτι άλλο... (παύση) .... για κάτσε δυο λεπτάκια ρε Γεωργία, να ρωτήσω κάτι που θέλω.. - είπε και μπήκε στο μαγαζάκι με τις πολύχρωμες μηχανές του καφέ.

-Καλημέρα σας, θα ήθελα ένα αλεστήρι για τον εσπρέσο!!
(Μούμπλε μούμπλε...με ό,τι λεφτά γλίτωσε από το κινητό θα ψωνίζει μαλακίες)
Γελάω και η πωλήτρια με κοιτάζει με απορία.
Μπαμπάς: Μην ανησυχείτε, η κόρη μου γελάει συχνά μόνη της !!

Και γιατί παρακαλώ να μην γελάσω;;
Τόσα χρόνια στο κουρμπέτι έβγαλα ένα "απόσταγμα": Γελάει καλύτερα όποιος γελάει μόνος του.

Περπατώ εις το καμμένο δάσος όταν τα ελάφια δεν είναι εδώ

Σήμερα πήγαμε βόλτα στην Πάρνηθα με απώτερο στόχο να δούμε τα ελαφάκια.

Ανεβαίνοντας περάσαμε από το εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο. Είχα διαβάσει ότι το κτίριο αυτό λειτουργούσε σαν σανατόριο, γιατί τον καιρό λίγο πριν τον πόλεμο η φυματίωση ήταν σε έξαρση και το κλίμα της Πάρνηθας ευνοούσε τους ασθενείς. Το σανατόριο εγκαταλείφθηκε μετά το 1950, με την ανακάλυψη της πενικιλίνης. Έπειτα λειτούργησε για λίγο καιρό σαν ξενοδοχείο Ξενία. Ήθελα πολύ να μπω καμιά μέρα μέσα, λένε ότι σου δημιουργεί περίεργη αίσθηση. Εννοείται ότι τελικά δεν μπήκαμε κι έμεινα με τη χαρά. Βέβαια έχω να πω ότι απέξω δεν φαινόταν και τόσο τρομακτικό όπως το είχα στο μυαλό μου. Μάλλον επειδή ήταν πρωί. Έτσι κι αλλιώς ο Μανώλης μου ισοπέδωσε την ελπίδα για τα κρυμμένα φαντάσματα και μου είπε ότι εκεί μέσα είναι τα κρυμμένα πρεζάκια.

Γυρνώντας, περάσαμε και από το εγκαταλελειμμένο αεροπλάνο. Αυτό δεν ξέρω πώς βρέθηκε στην Πάρνηθα, πάντως χρόνια λειτουργούσε σαν καφετέρια και τώρα ήταν μισοκαμμένο από τις φωτιές, διαλυμένο. Χωρίς φαντάσματα, χωρίς πρεζάκια.




Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί τελικά είδαμε δύο μικρά ελαφάκια και ήταν πανέμορφα.
Θυμήθηκα και την ταινία με τον Μπάμπι το ελαφάκι. Κάθε φορά που βγαίνει στο σινεμά παιδικό έργο πρήζω τη Νάντια να πάμε να το δούμε. Συνήθως δεν φέρνει σοβαρές αντιρρήσεις, αλλά τότε με τον Μπάμπι ήταν ανένδοτη. "Ρε συ, αυτό είναι για πολύ μικρά, ούτε καν μιλάει ο Μπάμπι, θα σκυλοβαρεθούμε μουσική και εικόνες". Για καλή μου τύχη συνειδητοποίησα ότι η ταινία λεγόταν Ο Μπάμπι και ο πρίγκιπας του δάσους. "Ρε Νάντια αφού παίζει και ο πρίγκιπας του δάσους θα μιλάνε, δεν θα βαρεθούμε". Με τα πολλά συμφώνησε. Πήγαμε και καταλάβαμε ότι ο πρίγκιπας του δάσους ήταν ελάφι.


Και για να μην ξεφύγω από την πχοιότητα στη μουσική....
Δικό σας!!

Αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό βιντεάκι που ανακάλυψε η φίλη μου η Νάντια....
Καλημέρεεεες