Ρε τους κερατάδες πώς τα φτιάνουν...

Μου στέλνει που λες η Δανάη από την Ισπανία τα δωράκια της, δηλαδή σκιές, μολύβι και ένα μοβ μανό, ή όζα για όσους δεν κατάλαβαν, γιατί τώρα τελευταία υπήρξε ένα χάσμα επικοινωνίας με κάτι καλαμάκια και κάτι σουβλάκια και κάτι κασέρια, παρότι η aegean φέρνει τους Αθηναίους και τους Θεσσαλονικείς πιο κοντά. Μαζί με το μανό ήταν κι ένα μικρό διαφημιστικό μαγνητάκι Kiko δώρο. Αφού πέρασαν καμιά εικοσαριά μέρες, βρίσκω την Δανάη στο μσν (είπαμε υποστηρίζουμε ελληνική γραφή, αλλά τώρα αυτό σαν μεταδιδόμενο σεξουαλικώς νόσημα δεν ακούστηκε;) και με ρωτάει αν έμαθα να φοράω το μανό με το μαγνητάκι ή αν δυσκολεύομαι, οπότε κατάλαβα ότι το μανό αυτό είχε μάλλον κάτι το ιδιαίτερο, ότι έπρεπε να το φοράω και μετά κάτι να κάνω με το μαγνητάκι. Αλλά τι;; Αναρωτιέμαι αν είμαι πολύ βλάχα που είχα κολλήσει το μαγνητάκι στο καλοριφέρ ή αν κι εσείς δεν έχετε ξαναδεί... Μα ούτε οδηγίες δεν είχε αυτό το πράγμα. Φόρεσα το μανό και μετά καθόμουν και γυροέφερνα το μαγνητάκι γύρω γύρω και δεν γινόταν τίποτα. Ε μετά βρήκα κάτι οδηγίες στο youtube και ξεστραβώθηκα. Όλη μέρα κάθομαι και κάνω γραμμές. Βρήκα ασχολία και για σήμερα. Καλημέρες!

Τι με λες βραδιάτικα...

Οδηγίες για να φορέσετε το παντελόνι σας. Παίρνετε το παντελόνι. Σηκώνετε ελαφρώς το αριστερό πόδι και το τοποθετείτε στο αριστερό μπατζάκι. Τραβάτε προς τα πάνω. Επαναλαμβάνετε με το δεξί πόδι στο δεξί μπατζάκι. Προσοχή να μην μπερδέψετε τα μπατζάκια, διότι το φερμουάρ θα βρεθεί πίσω σας και θα έχετε τις κωλότσεπες διαμετρικά αντίθετα του κώλου, οπότε και δεν θα είναι πια κωλότσεπες.

Ρε φίλε πήγα να αγοράσω παιχνίδι στο ξαδερφάκι μου στο Κούκου και είχε κλείσει, ξενέρωσα. Τώρα λεγόταν Γιούπι. Άσε που μετά το μούλικο μου αποκάλυψε ότι δεν παίζει με παιχνίδια, παίζει με υπολογιστές. Ε δεν πειράζει του λέω θα πάρω αν είναι στην αδερφή σου καμία Barbie. Α όχι δεν θέλει Barbie. Σκιές Seventeen θέλει.

Βρείτε τον παρείσακτο. Καλά ρε γιαγιά πόσες γάτες έχεις μαζέψει, δεν τις μπερδεύεις;

- Όχι τις ξεχωρίζω, είναι ο Ιάσωνας, η Φαίδρα, ο Ερμής, ο Καίσαρας, η Κλεοπάτρα και ο Barney.

-...Και τι δουλειά κάνει αυτός ο Γιώργος;

-Χμμμ. Νομίζω ότι έχουν ένα μαγαζί με υδραυλικά, αλλά έχει σπουδάσει τουριστικά. Ή μήπως έχουν ένα μαγαζί με τουριστικά και αυτός σπούδασε υδραυλικά;;;

-...Ναι και τι θα πουλάει ας πούμε το μαγαζί με τα τουριστικά;?

-Ξέρω γω.. cd του ζορμπά και κολόνιες με άρωμα μουσακά.

Να γλεντήσουμε τουγκέδερ

Να σου πω κάτι χειρότερο από το να κοντεύεις τα 30 και να βλέπεις όλους τους φίλους σου να παντρεύονται; Το να τους βλέπεις να βαφτίζουν και τα παιδιά τους. Όπως πολύ σωστά κατάλαβες, ακολουθεί περιγραφή βάφτισης, μαζί με τη σχετική γκρίνια - εγώ πότε θα γίνω μάνα και τα συναφή.
Η εκκλησία ήταν γραφικότατη και μικρούλα, οπότε καθήσαμε έξω και συναρμολογούσαμε πλαστικά ιστιοφόρα από τα αυγά κίντερ, ενώ ο μπόμπιρας τσίριζε από μέσα αβοήθητος. Εννοείται ότι οι περισσότεροι είχαν έρθει ζευγαρωμένοι, με τα παιδάκια τους παραμάσχαλα. Εγώ είχα έρθει με το ζευγάρι Γιάννη-Πόπη και έκανα το 30χρονο παιδάκι τους, παραμάσχαλα.


Το γλέντι έγινε στο σπίτι, είχαν βάλει τραπέζια στον κήπο και ευτυχώς είχε αρκετή ζέστη, γιατί μας γ***σε τόσες μέρες. Η διακόσμηση ήταν τέλεια, και το φαγητό επίσης, ήμασταν καμιά 50αριά καλεσμένοι και καμιά 50αριά χιλιάδες φτερωτά μυρμήγκια. Τάραξα τις πατάτες με φτερωτό μυρμήγκι και τη σαλάτα ρόκα-παρμεζάνα-φτερωτό μυρμήγκι (το τελευταίο έπαιζε σε όλα τα πιάτα). O dj έπαιζε γαμάτα. Αλλά περίμενε μισό λεπτό... τώρα που τον ξαναβλέπω πιο προσεκτικά, δεν είναι "Ο" dj, αλλά μια χοντρή μαντάμ με καπέλο τζόκευ. Πολύ μπροστά! Τρέμε David Morales! Τι κρητικά, τι τσάμικα, τι Mazoo and the Zoo και την καμήλα που μασάει φύλλα με φτερωτό μυρμήγκι, όλους μας ευχαρίστησε η μαντάμ. Και παραγγελιά τη φραγκοσυριανή, έτσι για να χορέψουμε μια φορά δημοσίως αυτό το χασάπικο σαν παρέα και να γουστάρουμε. Και ο μικρός Γιαννάκης τσιμουδιά. Τον ζουλούσανε, τον φωτογράφιζαν, τον βάλανε μετά στο καρότσι του και άκουγε Ζωιδάκη στη διαπασών, ενώ ροχάλιζε. Πλάκα πλάκα με τέτοιο μωρό μπορεί και να το σκεφτόμουν σοβαρά να γίνω μάνα.

Η γιαγιά του μπέμπη ερχόταν συνέχεια προς το τραπέζι μας με δόλιο ύφος και τσουρομάδαγε την τριανταφυλλιά του κήπου κι ύστερα έραινε με ροδοπέταλα το σόι που έριχνε ζεμπεκιές. Στην τρίτη φορά που πλησίασε, η κόρη την αγριοκοίταξε, και έτσι τα λιγοστά τριαντάφυλλα που απέμειναν έστειλε τον άντρα της να τα τσουρομαδήσει. Εκείνος, κατά το τσουρομάδημα μας έλεγε ότι πολύ θα χαρεί να πάμε στα Χανιά να μας φιλοξενήσει όποτε θέλουμε, αρκεί να ξέρουμε να μαγειρεύουμε. Τα πιάτα θα τα πλένει μόνος του λέει. Καλός διακανονισμός μου φάνηκε. Έχει και γιο ελεύθερο.
Αυτό το τσουρομάδημα με επηρέασε τόσο, που σήμερα μάδησα κι εγώ κάτι μαργαρίτες του πατέρα μου. Να γίνω-να μην γίνω-να γίνω-να μη γίνω-να γίνω-να μη γίνω. Να μη γίνω. Το είπε και η μαργαρίτα. Δεν είμαι για μωρά.

Αυτά που λες με τον μικρό Γιαννάκη. Σήμερα άραγμα. Άλλωστε μ' αυτά και μ' αυτά το ξενυχτίσαμε χτες. Άσε που ακόμα δεν έχω συνέλθει από το ξενύχτι στον Βέρτη την προηγούμενη Κυριακή. Κατευθείαν πήγα στη δουλειά την άλλη μέρα και ήμουν σε hang over τις επόμενες 3 μέρες, ε δεν είμαι πια και 20 χρονών. Σήμερα λοιπόν νιέντε έξοδος. θα φάω πατατάκια με γραβιέρα Κρήτης και θα δω το "Γυμναστείτε με την Ελένη Πετρουλάκη" που βρήκα το πρωί μέσα στα κορν φλέικς μου. Και μην ρωτήσεις πως συνδυάζονται αυτά τα δύο. Για μένα μιλάμε.

Μένουμε Ελλάδα. Που να τρέχουμε τώρα..

Βασικά να σας πω ότι δεν επρόκειτο να πάμε στην Πάρο, αλλά στην Πάργα, όμως όπως συμβαίνει πάντα στα καλύτερα σχέδια, καθώς και στις καλύτερες οικογένειες, τίποτα δεν καταλήγει όπως σχεδιάστηκε στην αρχή. Και αυτό άλλωστε είναι και το ωραίο της υπόθεσης. Έτσι βρεθήκαμε στο καινούργιο μεγαθήριο της Bluestar, το οποίο δυστυχώς ήταν άδειο. Θα μου πεις ποιος πάει στην Πάρο Μάη μήνα και μάλιστα Πεμπτιάτικα; Καθόμαστε στις αεροπορικές θέσεις και είμαστε μόνες. Ή μάλλον όχι εντελώς μόνες. Είναι και κάτι πόδια κάπου στο βάθος.
Φτάνοντας στην Πάρο νοικιάζουμε ένα pandάκι και το τιγκάρουμε βενζίνη από τη χαρά μας που πήγαμε διακοπές ή επειδή δεν είχαμε συνειδητοποιήσει το μέγεθος του νησιού ή ίσως επειδή είχαμε βλέψεις να το γυρίσουμε 29 φορές, όνειρο που παρέμεινε στη σφαίρα του επιθυμητού, καθώς τη βγάλαμε στην πισίνα του ξενοδοχείου όλη μέρα. Η αλήθεια είναι ότι και ο καιρός δεν μας ευνοούσε για μπάνιο στη θάλασσα. Βέβαια δεν μας χάλασε καθόλου το ξενοδοχείο, ίσα ίσα θα έλεγα... και δεν θέλω να κάνω διαφήμιση, αλλά θα την κάνω, έτσι μπας και ενδιαφέρεται κανείς να πάει στην Πάρο φέτος, μείναμε στο Saint Andrea και είναι φοβερό. Αράξαμε και λιαστήκαμε λοιπόν στην πισίνα με τη Μαρία, μιλώντας ακατάπαυστα. Περίεργο πάντως αυτό που συμβαίνει με εμάς τις γυναίκες και πάντα έχουμε κάτι να πούμε.
Κατά τις 8 η ώρα βγήκαμε από το καβούκι μας και αποφασίσαμε να δούμε και λίγο το νησί. Οι δρόμοι είναι άδειοι, οι μαγαζάτορες βαράνε μύγες και κουτσομπολεύουν έξω από τα μαγαζιά τους και καθώς περνάμε, οι μοναδικές τουρίστριες, οι δακτυλοδεικτούμενες του νησιού, νιώθουμε τους γύρω μας να παθαίνουν παράκρουση, σαν να μην έχουν ξαναδεί ξένο στο νησί τους.
Μπαίνουμε σε ένα μαγαζάκι να χαζέψουμε τα ρούχα και ο τύπος που έχει το μαγαζί μας κόβει από πάνω ως κάτω.
-Κορίτσια μπορείτε να δοκιμάσετε ό,τι θέλετε. Και είστε τυχερές, γιατί δεν τις αφήνω όλες ξέρετε!
-Τι εννοείς δηλαδή;
-Εννοώ ότι μου έρχονται εδώ κάτι τεράστιες και θέλουν να μπουν σε κάτι ρουχαλάκια τόσα δα.
-Ε και τι τους λες;
-Ότι δεν χωράνε. Έτσι κατάμουτρα. Ας πούμε βρε παιδάκι μου έρχεται μια 150 κιλά και κοιτάζει ένα παντελονάκι στην κούκλα της βιτρίνας. Μπορώ να δω αυτό; μου λέει. Και της λέω κι εγώ γιατί, έχεις εγγονή ή θέλεις να το κάνεις κασκόλ;
-Ααααα πολύ ωραία! Και δεν παρεξηγούνται;
-Και τι με νοιάζει εμένα αν παρεξηγούνται... Να μην τρώνε! Μα συγνώμη δηλαδή, θα μου ανοίξουν το ρούχο να μην μπορώ μετά να το πουλήσω;?
Κάνουμε τα ψώνια μας στον περιπτωσάρα, διότι είχε και ωραία πράγματα οφείλω να του αναγνωρίσω, και πηγαίνουμε για φαγητό. Το παιδί στο εστιατόριο μας σερβίρει μπροκολόσουπα με καρδούλες και μας ρωτάει πώς μας φαίνεται το νησί. -Τι να σου πούμε τώρα φίλε, σήμερα ήρθαμε. -Ναι το ξέρω. Αν είχατε έρθει από χτες θα σας είχα δει. Λίγο τρομακτικάλ η νεκρή περίοδος στην Πάρο. Νιώθεις να σε παρακολουθούν από παντού.

Και το καλύτερο είναι ότι είχε απόλυτο δίκιο. Δεν κρύβεσαι στο νησί. Αφού κι εμείς την επομένη ξανασυναντήσαμε τον προαναφερθέντα τρελάρα με τα ρούχα, τουλάχιστον 2-3 φορές. Μας πιάνει την κουβέντα και θέλει με το ζόρι να μας βρει γαμπρό. Στη Μαρία τον 1ο πιο όμορφο του νησιού και ταυτόχρονα 4ο πιο πλούσιο, πράγμα που της δημιούργησε εύλογες απορίες, τύπου Και συγνώμη, γιατί είναι μόνος του; Τα κουσούρια μας τα αμόλησε στην πορεία, υποθέτω ότι απλώς τα θεώρησε αμελητέα. Κι εμένα, για να μην μείνω παραπονεμένη, θα μου έδινε έναν που με περνούσε καμιά 30αριά χρόνια και απόρησε που δεν ήθελα και μου πήρε ένα ύφος περίεργο, σαν να μου προξένευε τον Brad Pitt και εγώ να τον κοιτούσα στα δόντια. Του είπαμε να αφήσουμε καλύτερα τα προξενιά, και ότι μια χαρά τα πάμε οι δυο μας. Αυτός εκείνη την ώρα μας στραβοκοίταξε κι έκανε αχάααα, δεν θέλω να ξέρω τι να σκέφτηκε άραγε...

Ευτυχώς την άλλη μέρα κατέφτασε και ο Κωνσταντίνος και γίναμε πολλοί οι δακτυλοδεικτούμενοι τουρίστες. Πίνοντας ούζα πλάι στις βαρκούλες, σχεδιάζουμε ταξίδια για το καλοκαίρι. Πολλά ταξίδια. Ο Κωνσταντίνος μας αραδιάζει περιχαρής καμία 25αριά to do προορισμούς. Έχει στουμπώσει όλα του τα Σαββατοκύριακα μέχρι τέλος Αυγούστου και μάλλον δεν το έχει συνειδητοποιήσει για να αγχωθεί. Αφού μου φαίνεται ότι δεν του έφταναν τα σαββατοκύριακα και σε ένα Σάββατο του Ιουλίου πρέπει να βρίσκεται με το ένα πόδι στα Χανιά για μια βάφτιση και με το άλλο πόδι στη Βυτίνα για μια άλλη βάφτιση, ή για κάποιο άλλο μυστήριο, γεγονός που δεν του φάνηκε καθόλου μυστήριο, οπότε δεν μου πέφτει λόγος. Άσε που με μερικά ποτηράκια ούζο εκείνη την ώρα μπορούσες να ταξιδέψεις όπου ήθελες, ακόμα και σε 2 μέρη ταυτοχρόνως, και μάλιστα χωρίς να σηκώσεις καν την κωλάρα σου από το τραπέζι. Θα πηγαίναμε και για κανένα ποτάκι, αλλά όλα τα μπαράκια ήταν άδεια. Άσε που μετά είδαμε και αυτό το τελειωμένο, και είπαμε να γυρίσουμε να τα πιούμε καλύτερα στο ξενοδοχείο. Φλεγόμενος Έλληνας. The flaming greek. Μα ... The flaming greek ????

Ασχολίαστο. Γυρίσαμε λοιπόν στο ξενοδοχείο και αφήσαμε κατά μέρος τα όνειρα για ταξίδια και συνεχίσαμε τα ξίδια, ανακατεύοντας στο στομάχι μας τα ούζα με κοκτέιλ λάιμ-ζαφυρί, μέχρι να γλαρώσουμε και να πάμε στο δωμάτιό μας. Ή μάλλον στο δωμάτιο του Κωνσταντίνου, γιατί είχαμε και όρεξη να συνεχίσουμε να μιλάμε ακατάπαυστα, να παίξουμε ιστορίες μυστηρίου, θάρρος ή αλήθεια, μπουκάλα με το καραφάκι πλωμαρίου και άλλα τέτοια. Ο Κωνσταντίνος μάλλον δεν είχε και πολλή όρεξη και μας πέταξε έξω απ' το δωμάτιο, οπότε πήγαμε ήσυχα ήσυχα για ύπνο.

Ευτυχώς την Κυριακή που θα φεύγαμε ο καιρός ψιλοέφτιαξε και κάναμε και ένα μπάνιο το πρωί. Από τις Κολυμπήθρες εκείνη την ημέρα θυμάμαι πρώτα πρώτα τον φρέντο καπουτσίνο. Τον πήραμε από μια μαντάμ, θέλαμε και φρέντο, δεν μας έκανε ένας ελληνικός ας πούμε. Που να ήξερε κι αυτή η καημενούλα, μας χτύπησε τον εσπρέσο με το γάλα σαν φραπέ, μας έριξε και 2 παγάκια και έτοιμος ο φρέντο. Επίσης εντυπωσιάστηκα από ένα παιδί στην παραλία πιο κει. Και που λες του λέω καλές είναι ρε μαλάκα; Και μου κάνει, μπαααα όχι ρε φίλε μπάζα είναι. Και κλείνουμε το τηλέφωνο και μετά σκέφτομαι.. .τι λέει ρε αυτός;; Αφού όλες οι γυναίκες ωραίες είναι! Άκου εκεί ατάκα. Με σημάδεψε. Με τα αλάτια από τη θάλασσα γυρίσαμε στην Αθήνα, ο Κωνσταντίνος μάλιστα συνάντησε κατά τύχη και μια γνωστή του και ντράπηκε που ήταν από τη θάλασσα, και η Μαρία τον ρώταγε πώς το κατάλαβε και αν τον έγλειψε. Τάραξα και ένα πιάτο τηγανητές πατάτες με ρίγανη εκείνο το μεσημέρι, ακόμα τις θυμάμαι. Γιατί μη νομίζεις με κάτι τέτοιες μικρές μλκίες χαίρομαι, και ειδικά με μικρές μλκίες που περιέχουν άμυλο. Και θα έβαζα τώρα μια φωτογραφία με τις πατάτες, άλλα όλο άσχετες φώτος σας βάζω σήμερα. Άντε θα βάλω κάτι πιο γραφικό. Έτσι, για να μπαίνουμε σιγά σιγά σε summer mood.

Το πολύ το κλίτσι κλίτσι...

Αγαπητό Kinder team,

Είμαι 28 χρονών και δεν ξέρω γιατί, αλλά πριν διαβάσετε τα παρακάτω, ήθελα να ξέρετε και την ηλικία μου. Σας γράφω αυτό το γράμμα για να σας συγχαρώ για τη δημιουργική σας φαντασία. Ποτέ δεν θα σκεφτόμουν να καρφώσω ένα ζωάκι με γουρλωτά μάτια σε έναν πύραυλο και να το εκτοξεύω με ένα απλό κλιτς.
Όπως θα δείτε και στη φωτογραφία το πουλί βρίσκεται σε άριστη κατάσταση. Καθαρό και αστραφτερό, σαν καινούργιο. Η δόλια η μύγα όμως έχει ξεθωριάσει από την πολλή χρήση, καθώς δεν την μεταχειρίζομαι με φειδώ, αλλά την εκτοξεύω μανιωδώς κάθε δέκατο του δευτερολέπτου. Με το ένα χέρι πληκτρολογώ, με το άλλο κάνω κλιτς κλιτς. Πίνω νερό, ακούγεται το γκλουκ γκλουκ, ακούγεται και το κλιτς κλιτς. Κλάνω, ακούγεται το προυτ προυτ, ακούγεται και το κλιτς κλιτς. Ελπίζω να μην θέλετε να συνεχίσω. Η μύγα λοιπόν πνέει τα λοίσθια. Έχουν ξεθωριάσει τα μάτια της, όπως και το σχεδιάκι που είχε στο πλαίσιο από κάτω. Επίσης της έχει ξεχαρβαλωθεί το ελατήριο, με αποτέλεσμα να εκτοξεύεται και μόνη της στα καλά καθούμενα, χωρίς να την πειράξεις.
Να σημειώσω ότι από το πολύ κλιτς κλιτς, έχω ήδη ξεχαρβαλώσει ένα κουνέλι της ίδιας συλλογής, το οποίο τελικά το χάρισα στην Ελένη, γιατί ζήλεψε. Και εκείνη έφαγε κόλλημα με το κουνέλι και ξεκίνησε τα κλιτς κλιτς, την ώρα που μας εξηγούσε κάτι βαρετά επαγγελματικά θέματα. Η χαρά της δεν κράτησε πολύ, διότι σε λίγο της το βούτηξε η αδερφή της που ζήλεψε κι εκείνη. Και έκανε κλιτς κλιτς, μέχρι να το πάρει το παιδί της, το οποίο ήταν το μόνο που δεν ζήλεψε, απλά ήταν μωρό και του το δώσαμε για να κάνει κλιτς κλιτς με το ζόρι, γιατί κυκλοφορούν κάτι κακοήθειες, ότι τάχα μου τα παιχνίδια σας είναι για τα παιδιά. Βλακείες δηλαδή, αλλά τελοσπάντων.
Αγαπητό Kinder team. Δεν είμαι ζητιάνα, δεν ζητώ ελεημοσύνη. Αλλά μήπως θα μπορούσατε να μου στείλετε μια καινούργια μύγα, και τα υπόλοιπα ζωάκια της συλλογής, για να παίζω εγώ και οι 30χρονοι φίλοι μου; Θα σας είμαστε υπόχρεοι. Ή μάλλον υπό-χρεη, επειδή δεν σας είπα ότι μέσα σε όλα είμαστε και Έλληνες.
Ευχαριστώ εκ των προτέρων,
η ξεμωραμένη φαν σας.

Στάσου, αυγά Kinder!

Πολύ πρωτότυπα φέτος τα δώρα της γιορτής μου.

Καταρχάς έλαβα στο σπίτι ένα πακέτο με μια καρτέλα αυγά. Και όχι τη μικρή καρτέλα, με τα 6 αυγά. Όοοοχι, την άλλη, τη μεγάλη! Και συγκεκριμένα όχι με πραγματικά αυγά. Αλλά με αυγά Kinder. Καλέ τι θα τα κάνω τόσα αυγά;? Αυτός που μου τα έστειλε θα έχει φαίνεται την κότα που κάνει τα σοκολατένια αυγά. Και αν έχεις τέτοια κότα, τύφλα να' χουν τα χρυσά αυγά. Που δεν έχουν ούτε έκπληξη, ούτε λιπαρά.

Και στα καπάκια, δεύτερο σοκολατένιο δώρο. Εκείνα τα φοβερά σοκολατάκια που φτιάχνει η μαμά της Μαρίας με κακάο, κονιάκ και μεράκι. Για να καταλάβεις, με τα γλυκά είμαι κάπως δύσκολη. Τα φτιάχνει όμως τόσο ωραία που τελευταία φορά τα κατέβαζα πέντε πέντε. Οπότε για να με ευχαριστήσει έφτιαξε πάλι και μου τα έβαλε σε ένα πολύ ωραίο άσπρο κουτί. Τα έβαλα κι εγώ στο ψυγείο και όποιος τα έβλεπε, τσουπ, τσίμπαγε και από ένα. Επειδή όμως είμαι δαιμόνια, κόλλησα πάνω ένα αυτοκόλλητο και έγραψα "ελιές θρούμπες" και έτσι δεν τα ξανάνοιξε πια κανείς. Και τα αποτελείωσα μόνη μου.

Έχω κανονίσει που λες ωραία και καλά τη μέρα της γιορτής μου να βγάλω τους φίλους μου για φαγητό, και πηγαίνοντας προς το εστιατόριο πάω στο ΑΤΜ να κάνω ανάληψη και εκεί καταλαβαίνω ότι με πρόλαβε άλλος. Ότι δηλαδή μου λείπουν λεφτά. Πολλά λεφτά. Και έτσι παραλίγο να γίνω  ρεζίλι. Μούμπλε μούμπλε... Παιδιά, πληρώνει ο καθένας τα δικά του και μαζέψτε και κάτι για τα δικά μου ε? Χρόνια μου πολλά. Πφφφφ. Πάλι καλά που κάτι είχε μείνει ακόμα μέσα οπότε δεν έφτασα σε αυτό το σημείο. Μα δώρο γιορτής ήταν αυτό που μου έκανε η Άλφα; Θα μου πεις, έκπληξη και αυτό. Ναι αλλά χωρίς σοκολάτα γύρω γύρω.

Ωραία και στο ρεπό μου χτες. Το πρωί πήγαμε βόλτα στην Κηφισιά με την Πένυ και πλαντάξαμε στη ζέστη. Ψάχναμε κανα μισάωρο να παρκάρουμε και τελικά το αφήσαμε έξω από το σπίτι κάτι σχιστομάτηδων που εκείνη την ώρα μάλλον μετακόμιζαν, γιατί τους είδαμε να φορτώνουν ένα βανάκι με διάφορα κινεζοπράγματα και ένα πιάτο Nova. Σκεφτόμουν αν άραγε οι Κινέζοι έχουν μόνο απλά δορυφορικά πιάτα ή αν τα βγάζουν και σε πορσελάνινα. Μπααα, σιγά μην τα γεμίζουν και με ρύζι.
Και το βράδυ πήγαμε για σουβλάκια. Τρελό ξενύχτι λέμε. Μα να γυρνάει πρώτα το παιδί στο σπίτι και ύστερα οι γονείς; Κάποιο πρόβλημα πρέπει να υπάρχει, που δεν το έχω εντοπίσει ακόμα. Πάλι καλά που ήπιαμε και λίγο ούζο δηλαδή. Τώρα τι ούζο ήταν αυτό που έπινα εγώ, πιο πολύ το νερό, παρά το ούζο. Πήραμε μετά και ένα παγωτό στο χέρι και, ενώ το πρωί πλαντάζαμε, εκείνη την ώρα είχε βάλει λίγο κρύο. Μέχρι να το φάμε, η Μαρία βρήκε καταφύγιο πίσω από μια ξύλινη κολόνα - διάμετρος μισή από  αυτήν της ΔΕΗ - και συνέχιζε να τρώει το αγιάζι από παντού, απλώς είχε την ψευδαίσθηση ότι προστατεύεται. Μετά, έτσι όπως είχε στηριχτεί στην κολόνα κάτι έλεγε ότι μπορεί να ρίξει την κολόνα, ή και το σπίτι ολόκληρο, μάλλον την πείραξε το ούζο, αλλά όχι, αφού αυτή κοκακόλα έπινε, μάλλον την πείραξε η κοκακόλα, κάτι ξέρουν που μας λένε να μην πίνουμε. Πάω να ψήσω τις πατάτες μου. Και μετά Κίντερ για επιδόρπιο. Ουφ!

Μου τη δίνει το πασχαλιάτικο ρεπό

Φέτος ήμουν από τους τυχερούς που είχαν ρεπό το Πάσχα. Και έτσι χάρηκα σε όλο της το μεγαλείο την οικογενειακή θαλπωρή του Πάσχα. Ελπίζω του χρόνου να δουλεύω.
Πήγαμε που λες στον επιτάφιο και οι γονείς μου ήταν μες στη γκρίνια.
-Καλά, ήταν ανάγκη τώρα να πάρεις 13 κιλά αρνί; Ποιος θα το φάει; Αλλά πάντα τέτοιος είσαι, στενόμυαλος, δεν ακούς τη νοικοκυρά που ξέρει. Τώρα θα μας μείνει το μισό και θα σε αναγκάσω να τρως 2 βδομάδες αρνί, δεν θα πετάμε το φαΐ.

-Παιδί μου η μάνα σου από το πρωί με ψέλνει, δεν αντέχω άλλο ο άνθρωπος.
-Έλα βρε υπερβολικέ, ψέλνει λόγω της ημέρας.
-Εγώ είμαι υπερβολικός; Που με έψελνε μπροστά στον χασάπη και μετά μέχρι να γυρίσουμε συνέχισε το ψαλτήρι και στο αμάξι;

-Μα παιδί μου ο πατέρας σου δεν είναι στα καλά του, με το ένα χέρι οδηγεί και με το άλλο παίζει κομπολόι!!
-Τι ακούω πατέρα, σοβαρά; Και αν χτυπήσει το κινητό πώς θα το σηκώσεις;;
-Με αυτό που κρατάει το τιμόνι, το κομπολόι δεν το αφήνω!

 Μετά λύσαξε ο μπαμπάς μου να περάσει κάτω από τον Επιτάφιο. Τι μανία που τους πιάνει όλους να περνάνε από κάτω και ταυτόχρονα να τσουρομαδάνε και με τη χερούκλα τους τα λουλούδια, ποτέ δεν το κατάλαβα. Η μάνα μου τον έκραζε ότι δεν θα μπορεί να σκύψει τόσο πολύ και ότι θα φέρει τούμπα τον Επιτάφιο όπως θα περνάει και ότι θα γίνουμε ρεζίλι και τέτοια. Τελικά τίποτα. Υπερβολικιά όπως πάντα αυτή η γυναίκα.

Και το Σάββατο πήγαμε στην Ανάσταση. Στη δεκάλεπτη αυτή επίσκεψή μας συναντήσαμε κάτι γείτονες, κλασικούς Έλληνες γονείς. Πωπω, τι θα κάνουν τα παιδιά μας με την κρίση, πώς θα τα βγάλουν πέρα, όλο μειώσεις τους κάνουν, πωπωωωω τι έχουμε πάθει, το παιδί εμείς το στείλαμε στη Γερμανία, σήμερα έφυγε! -Α ωραία, καλά κάνατε, πήγε να ψάξει δουλειά ή έχει βρει κάτι; -Όχι, 3 μέρες θα μείνει, τον στείλανε σε μια έκθεση με τη δουλειά. Πφφφφ. Ή ταν ή επί τας. Σιγά κυρά μου!!

Ε Κυριακή του Πάσχα μετά, δεν πολυψήνομαι και για τα αρνιά... βέβαια πολυψήνονται τα ίδια τα αρνιά, έτσι και το δικό μας από το πρωί γυρνούσε γύρω γύρω και ήταν και θρεμμένο, φοβόμουνα μην μας σπάσει τη σούβλα. Βρε λες να ήταν βόδι και όχι αρνί; Γιατί δηλαδή, στην Εύβοια πώς έψησαν την αλεπού; Χμμμ. Λες;; Ευτυχώς στο τραπέζι ασχολούνταν όλοι με τα κοκορέτσια και έτσι δεν με ρωτούσαν πότε με το καλό θα παντρευτώ. Ήταν και η γιαγιά μου που το έχει χαμένο και έλεγε ότι έχει βγάλει τρίχες στα χέρια, ενώ έπιανε το κεφάλι της, και ότι τα πόδια της είχαν μουδιάσει και έτσι τα άφησε πάνω στο κρεββάτι. Έκανε μετά και έναν διάλογο με την πετσέτα, μια χαρά τα βρήκανε οι δυο τους. Συνεννοήθηκαν. Και αφού βγήκε και το γλυκό την έκανα διακριτικά και πήγα να βρω την Ποπίτσα και τον Γιάννη για καφέ. Φάγαμε και παγωτό τσιχλόφουσκα. Λίγο μεταλλαγμένο, αλλά ήταν τέλειο. Άντε βρε και του χρόνου! Χρόνια πολλά!